Tego się nikt nie spodziewał! Rynek pracy w USA rozbił wszelkie prognozy

Marcowy raport z amerykańskiego rynku pracy przyniósł wyraźnie lepszy wynik od oczekiwań i ograniczył obawy o szybkie wejście gospodarki USA w recesję. Dane NFP pokazały jednak, że za mocnym nagłówkiem stoją także słabsze sygnały dotyczące aktywności zawodowej, płac i struktury zatrudnienia.

• Zatrudnienie w sektorze pozarolniczym w USA wzrosło w marcu o 178 tys., podczas gdy konsensus rynkowy zakładał przyrost o 60 tys. To najlepszy wynik od grudnia 2024 roku,
• Stopa bezrobocia spadła do 4,3% z 4,4%, ale jednocześnie obniżył się wskaźnik aktywności zawodowej, a liczba osób poza siłą roboczą wzrosła o prawie pół miliona.

Mocny odczyt NFP, ale po jeszcze słabszym lutym

Jeszcze miesiąc wcześniej dane z amerykańskiego Biura Statystyki Pracy wywołały na rynku niepokój. Wstępny raport za luty wskazywał, że gospodarka USA straciła 92 tys. miejsc pracy, co uruchomiło pytania o trwałość spowolnienia i ryzyko głębszego pogorszenia koniunktury.

Marcowy odczyt NFP przyniósł wyraźne odbicie i okazał się zdecydowanie lepszy od oczekiwań ekonomistów.

Obraz rynku pracy komplikuje jednak rewizja wcześniejszych danych. Lutowy wynik został skorygowany z -92 tys. do -133 tys. etatów, co oznacza pogorszenie o ponad 40 tys. miejsc pracy wobec pierwszego odczytu. Styczniowe dane poprawiono z 126 tys. do 160 tys., ale łączny bilans rewizji za dwa miesiące pozostał ujemny.

To oznacza, iż marcowe odbicie trzeba interpretować ostrożnie. Część poprawy nie pokazuje nowej siły gospodarki, lecz zasypuje głębszy niż wcześniej oceniano dołek z lutego. 

Co podbiło wyniki na rynku pracy?

Struktura marcowego przyrostu zatrudnienia pokazuje, że duża część poprawy była skoncentrowana w kilku obszarach. Najwięcej miejsc pracy przybyło w ochronie zdrowia, która dodała 76 tys. etatów. To sektor odpowiadający za największą część całego wzrostu zatrudnienia.

Jednocześnie ten wynik był częściowo związany z powrotem do pracy pracowników Kaiser Permanente w Kalifornii i na Hawajach po długotrwałym strajku. Sam powrót personelu gabinetów lekarskich odpowiadał za 35 tys. etatów. 

Drugim ważnym wsparciem dla danych było budownictwo, gdzie zatrudnienie wzrosło o 26 tys. etatów. Tu z kolei pomogła poprawa warunków pogodowych po wyjątkowo chłodnym i śnieżnym lutym. 

Bezrobocie spadło, lecz aktywność zawodowa osłabła

Stopa bezrobocia obniżyła się w marcu do 4,3% z 4,4% miesiąc wcześniej. Taki odczyt na pierwszy rzut oka wspiera pozytywną interpretację raportu. Głębsza analiza pokazuje jednak, że spadek bezrobocia nie wynikał wyłącznie z poprawy zatrudnienia.

Wskaźnik aktywności zawodowej obniżył się do 61,9%. Jednocześnie liczba osób pozostających poza siłą roboczą wzrosła o prawie pół miliona wobec poprzedniego miesiąca. Zwiększyła się także grupa osób marginalnie związanych z rynkiem pracy – o 325 tys. W gronie zniechęconych pracowników, czyli tych, którzy przestali szukać zatrudnienia, bo uznali, iż i tak go nie znajdą, przybyło 144 tys. osób.

Taka kombinacja danych zmienia wydźwięk raportu. Spadek bezrobocia wygląda mniej korzystnie, jeśli część poprawy bierze się z wycofywania się ludzi z aktywnego poszukiwania pracy. To inny sygnał niż sytuacja, w której stopa bezrobocia maleje głównie dlatego, że firmy zwiększają zatrudnienie w szerokiej skali.

Wynagrodzenia hamują, a Fed ma mniej powodów do ruchu

Marcowy raport przyniósł też słabsze od oczekiwań dane o płacach. Średnia stawka godzinowa wzrosła o 9 centów do 37,38 USD. W ujęciu miesięcznym oznacza to wzrost o 0,2%, podczas gdy rynek liczył na 0,3%.

Roczna dynamika wynagrodzeń spowolniła do 3,5% z 3,8% w lutym, przy oczekiwaniach na poziomie 3,7%. Przeciętny tydzień pracy skrócił się o 0,1 godziny, do 34,2 godziny.

Dla Rezerwy Federalnej taki układ danych jest niejednoznaczny. Wolniejszy wzrost płac ogranicza ryzyko dodatkowej presji inflacyjnej po stronie kosztów pracy. Równocześnie wskazuje, iż pracodawcy nie muszą już tak agresywnie podnosić wynagrodzeń, by przyciągać lub zatrzymywać pracowników.

W efekcie marcowy raport raczej nie tworzy argumentu za szybkim luzowaniem polityki pieniężnej. Stopy procentowe pozostają na poziomie 3,50–3,75%, a mocny przyrost zatrudnienia utrudnia uzasadnienie ewentualnych obniżek w najbliższym czasie.